Pan nasz Jeszu Pośrednik Nowego Przymierza.

19 stycznia 2017

Dzieje Apostolskie 5: 27 Przyprowadziwszy ich stawili przed Sanhedrynem, a arcykapłan zapytał: 28 «Zakazaliśmy wam surowo, abyście nie nauczali w to imię, a oto napełniliście Jerozolimę waszą nauką i chcecie ściągnąć na nas krew tego Człowieka? 29 «Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi - odpowiedział Piotr i Apostołowie. 30 Bóg naszych ojców wskrzesił Jeszu, którego straciliście, zawiesiwszy na drzewie. 31 Bóg wywyższył Go na prawicę swoją jako Władcę i Zbawiciela, aby dać Izraelowi nawrócenie i odpuszczenie grzechów. 32 Dajemy temu świadectwo my właśnie oraz Tchnienie  Święte, którego Bóg udzielił tym, którzy Mu są posłuszni».

OD CZASU, gdy Jeszu Chrystus wstąpił do nieba przed oblicze Boga Ojca , dla rodowitych, obrzezanych Judejczyków powstała zupełnie nowa sytuacja. Stare przymierze Mojżeszowe straciło wówczas moc obowiązującą, a wprowadzone zostało nowe przymierze, zatwierdzone krwią Pośrednika tego przymierza, Syna Bożego Jeszu .

List do Hebrajczyków 9: 15 Dlatego jest On pośrednikiem nowego przymierza, ażby gdy poniesiona została śmierć dla odkupienia przestępstw popełnionych za pierwszego przymierza, ci którzy są powołani, otrzymali obiecane dziedzictwo wieczne 

1 Tym 2: 4 który pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. 5 Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jeszu, (Jeremiasza 31:31),

20 Tak samo i kielich po wieczerzy, mówiąc: «Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana.
(Łukasza 22:20) .
 BT

Sposobność przystąpienia do nowego przymierza w pierwszej kolejności otrzymali właśnie rodowici Judejczycy.

Rodowici Judejczycy rzeczywiście znaleźli się w nowej sytuacji i każdy z nich z osobna musiał się do niej dostosować. Wskazał im na to apostoł Piotr w dniu Pięćdziesiątnicy roku 33 n.e., kiedy Bóg Ojciec poprzez Jeszu Chrystusa wylał Tchnienie Święte na wiernych naśladowców Pana. Wyjaśniwszy, co się właśnie w cudowny sposób zdarzyło i jaki był tego powód, apostoł  Piotr powiedział do zgromadzonych Judejczyków w Jeruzalem: „Dawid w istocie nie wstąpił do niebios, lecz sam powiada: ‚Pan rzekł do mego Pana: „Siądź po prawicy mojej, aż położę twych nieprzyjaciół jako podnóżek pod stopy twoje”’. Niech więc cały dom Izraela ma za pewnik, że Bóg uczynił go zarówno Panem, jak i Chrystusem — tego Jeszu, którego wy przybiliście do drzewa”.

W jaki sposób teraz, w nowych okolicznościach, Judejczycy słuchający Piotra mogli oświadczyć: „Gotowi jesteśmy spełnić wszystko, co rzece Bóg”, a tym samym dowieść, że zasługują na przyjęcie do nowego przymierza? Następowało to przez przyjęcie Jeszu Pomazańca niedawno przybitego do krzyża za swego Pana i za Chrystusa, czyli Mesjasza Bożego, oraz za Pośrednika, którego przepowiedział i zobrazował prorok Mojżesz (Powt. Pr 18: 15-19). Nie było dla nich innej możliwości zjednania sobie zbawienia. Tysiące słuchaczy do głębi serca przejęły się słowami apostoła Piotra. Dlatego też gdy ci Judejczycy zapytali Piotra i pozostałych apostołów: „Bracia, co mamy czynić?” — Piotr skierował ich uwagę na  Pośrednika życia, zesłanego przez Boga Ojca, i rzekł: „Okażcie skruchę i niech każdy z was da się zanurzyć w imię Jeszu Chrystusa dla przebaczenia waszych grzechów, a jako dobrowolny dar otrzymacie ducha świętego. Dla was bowiem dana jest obietnica i dla waszych dzieci, i dla wszystkich, co są daleko — ilukolwiek Pan, nasz Bóg, zechce do siebie przywołać. (...) Dajcie się uratować z tego spaczonego pokolenia” (Dzieje 2:37-40). 

Kto nie przyjął Jeszu Chrystusa ‚zarówno jako Pana, jak i Mesjasza’, ten nie mógł uzyskać ‚przebaczenia grzechów’. Toteż wśród ogółu pozostałych grzechów, z których musieli okazać przed Bogiem skruchę, na czoło wysuwa się grzech przeciw Bogu, jaki popełnili Judejczycy, uczestnicząc w przybiciu do krzyża Jego Syna, Jeszu Pomazańca. Uzyskanie od Boga przebaczenia grzechów za sprawą Chrystusa miało prowadzić do oczyszczenia ich sumienia. Czytamy na ten temat:

 „14 to o ile bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego złożył Bogu samego siebie jako nieskalaną ofiarę, oczyści wasze sumienia z martwych uczynków, abyście służyć mogli Bogu żywemu.  Hebr. 9:14.

Kilka dni po tym, co miało miejsce w dniu Pięćdziesiątnicy, Piotr i Jan wystąpili w świątyni Jerozolimskiej.  Zwracając się do zebranego tłumu, Piotr znowu wskazał Judejczykom na Pośrednika i Władcę, przez którego miało być ustanowione Boskie Panowanie. Uwypuklił im też potrzebę skruchy i nawrócenia się, potrzebę szukania ulgi, jakby ochłody, którą niesie ze sobą przebaczenie grzechów przez Boga za pośrednictwem Chrystusa. Oto, co między innymi rzekł Piotr:

„Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, Bóg naszych ojców, wsławił Swego Syna, Jeszu, ale wy właśnie wydaliście Go i zaparliście się Go wobec Piłata wtedy, kiedy on postanowił, żeby Go obdarzyć wolnością. Wyście zaparli się Świętego i Sprawiedliwego, a prosiliście, żeby wam ułaskawić mordercę. Władcę życia wydaliście na śmierć, ale Bóg wzbudził Go z martwych. My jesteśmy tego świadkami. (...)Upamiętajcie się,  i nawróćcie się, ażeby grzechy były wam darowane, aby sprzed Oblicza Pańskiego mógł przyjść czas pokrzepienia i aby wysłał wam dawno już przewidzianego Mesjasza, Jeszu. (...) Dla was też w pierwszym rzędzie wskrzesił Bóg Swego Syna i posłał Go, aby wam błogosławił, ażeby każdy z was odwrócił się od swych grzechów”. — Dzieje 3:13-26

Zanim Piotr i Jan zdołali doprowadzić do tego, by któryś z przejętych skruchą Judejczyków obecnych w świątyni zostało zanurzonych, sytuacja się zmieniła, gdyż czytamy: „Podczas gdy jeszcze przemawiali do ludu, zbliżyli się do nich kapłani, naczelnik straży świątynnej oraz saduceusze, podrażnieni tym, że przemawiali do ludu jako nauczyciele i na przykładzie Jeszu głosili zmartwychwstanie” (Dzieje 4:1, 2). Piotra i Jana zatrzymano więc przez noc w areszcie, a następnego dnia wzięto ich na przesłuchanie, po czym wypuszczono na wolność. Przed sądem oświadczyli stanowczo,  <<I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni>>. (Dzieje 4:3-23). Apostołowie nie wyrazili zgody na zaprzestanie głoszenia osoby noszącej tak cenne imię.

Nawrócenie ,,ludzi z Narodów,,

W przeciwieństwie do obrzezanych Judejczyków, którzy ponosili zbiorową odpowiedzialność za śmierć Jeszu Chrystusa pod murami Jeruzalem, ludzie z narodów pogańskich nie musieli przejawiać skruchy z powodu jakiegokolwiek udziału w przybiciu do krzyża niewinnego Syna Bożego. Nie ciążyło też na nich przekleństwo Mojżeszowego Przymierza Prawa (Gal. 3:13). Niemniej jednak byli grzesznikami wywodzącymi się od grzesznych prarodziców Adama i Ewy, i jako poganie mieli na sumieniu mnóstwo godnych pożałowania wykroczeń, za które zostali przez Boga potępieni na śmierć. Słusznie powiedział im apostoł Paweł, że byli „poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, nie mający nadziei ani Boga na tym świecie” (Efez. 2:12). Bóg za pośrednictwem Jeszu Chrystusa w wielkim swoim miłosierdziu „również ludziom z narodów udostępnił (...) skruchę, która wiedzie ku życiu” (Dzieje 11:18). Pierwszym poganinem, któremu Bóg dał tę sposobność, był Korneliusz z Cezarei.

Italski setnik Korneliusz i ci wszyscy, którzy się zgromadzili w jego domu, wiedzieli już coś niecoś o Jeszu Chrystusie. Dlatego apostoł Piotr, wysłany do nich w celu przedstawienia dobrej nowiny, powiedział im między innymi: „Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po zanurzeniu, który głosił Jan. Znacie sprawę Jeszu z Nazaretu, którego Bóg namaścił Tchnieniem Świętym i mocą. Dlatego, że Bóg był z Nim, przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła. A my jesteśmy świadkami wszystkiego, co zdziałał”. Na koniec Piotr jeszcze dodał: „Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów”. — Dzieje 10:37-43.  Korneliusz i zebrani wraz z nim poganie bez słowa w swych sercach uwierzyli w Jeszu Chrystusa i przez jego imię dostąpili wspomnianego przebaczenia grzechów, a w następstwie tego oczyściło się ich sumienie wobec Boga.

Dz 10: 44  Kiedy Piotr jeszcze mówił o tym, Tchnienie Święte zstąpił na wszystkich, którzy słuchali nauki. 45 I zdumieli się wierni pochodzenia judejskiego, którzy przybyli z Piotrem, że dar Tchnienia Świętego wylany został także na pogan. 46 Słyszeli bowiem, że mówią językami i wielbią Boga. 47 Wtedy odezwał się Piotr: «Któż może odmówić zanurzenia tym, którzy otrzymali Tchnienie Święte tak samo jak my?» 48 I rozkazał zanurzyć ich w imię Jeszu Chrystusa. 

Taki był początek, a później w miarę upływu czasu nawracali się również inni nieobrzezani poganie, którzy podobnie zostali zanurzeni w imię Jeszu. Stali się wówczas wierzącymi,  uczniami Chrystusa.  Apostoł Paweł w dziesiątym rozdziale Listu do Rzymian trafnie przedstawił tę kolej rzeczy.

5 Albowiem o sprawiedliwości, jaką daje Prawo, pisze Mojżesz: Kto je wypełnił, osiągnie przez nie życie.6  Sprawiedliwość zaś osiągana przez wiarę tak powiada: Nie mów w sercu swoim: Któż zdoła wstąpić do nieba? - oczywiście po to, by Chrystusa stamtąd sprowadzić na ziemię, albo: Któż zstąpi do Otchłani? 7 oczywiście po to, by Chrystusa wyprowadzić spośród umarłych. 8 Ale cóż mówi: Słowo to jest blisko ciebie, na twoich ustach i w sercu twoim. Ale jest to słowo wiary, którą głosimy. 9 Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że JESZU JEST PANEM, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych - osiągniesz zbawienie. 10 Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia. (Rz 10: 5-10)

Pisząc swój pierwszy list do społeczności powołanych zrodzonego z Tchnienia świętego, Piotr oświadczył:7 Wam zatem, którzy wierzycie, cześć! Dla tych zaś, co nie wierzą, właśnie ten kamień, który odrzucili budowniczowie, stał się głowicą węgła - 8 i kamieniem upadku, i skałą zgorszenia. Ci, nieposłuszni słowu, upadają, do czego zresztą są przeznaczeni. 9 Wy zaś jesteście wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem [Bogu] na własność przeznaczonym, abyście ogłaszali dzieła potęgi Tego, który was wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła,, (1 Piotra 2:8, 9). BT

Tak więc nasze oddane serca, pełne miłości i wdzięczności, muszą nas pobudzać do wiary, wynika stąd , że dla uzyskania zbawienia trzeba wzywać imienia Pana Jeszu, Wszak mówi Pismo: Żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony.  Nie ma już różnicy między Judejczykiem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszystkich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają.  Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony. (Rzym 10:11-13).

 A jak postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd, 28 tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują. List do Hebrajczyków 9: 27, 28

Stanisław sługa Pana Jeszu Pomazańca.

stachsos33@gmail.com

                                                             

Jak ustalić datę pamiątki śmierci Chrystusa?

www.jeszu.pl

 

Udostępnij

Brak komentarzy

Dodaj komentarz